Bobbie heeft gelijk over het loslaten. Het is meer bezorgheid.

Tot op een bepaald moment zijn ze dag en nacht onder jouw vleugels.  Als je gaat slapen, liggen jouw kinderen ook veilig onder de wol. Je zet de wekker, maakt ze wakker, de ontbijttafel staat klaar. Je vraagt of ze echt al hun boeken hebben en hun gymspullen. Ze komen weer thuis uit school en je hebt wat lekkers en cola, thee of whatever. Je vraagt hoe hun dag is geweest en bent blij als ze vrolijk zijn.

Dan gaan ze uit, met vrienden. Ze fietsen met z'n allen naar de stad, en fietsen ook weer met z'n allen terug.. hoop je dan.
Slapen doe je niet voordat je hun voetstappen hoort op het pad naar je huis en de sleutel in de voordeur hoort omgaan.
Soms ver na de afgesproken tijd.
Opgelucht als ze 's ochtends aan tafel weer hun boterhammetje eten, zonder rode oogjes van ik weet niet waarvan, en vrolijk vertellen over hoe leuk het was!

Weer een fase verder, ze hebben een vast vriendje/vriendinnetje.. en die blijft natuurlijk (?) slapen!
Geeft wel rust, je weet dat ze niet alleen over straat gaan,
je kan rustig gaan slapen, maar de volgende ochtend is toch wel wennen.. je bent je huis een beetje kwijt als dochter/zoonlief verliefd aan de ontbijttafel zit met hun liefje. En jij je sufpiekert of je nu echt niet eerst had moeten douchen en aankleden, in plaats van lekker in je ochtendjas rond te lopen zoals je gewend bent.

En weer een fase verder.. ze gaan studeren, uit huis. Soms zelfs naar het buitenland. Overdag gaat het wel, je hebt je bezigheden. Toch denk je steeds aan ze. Zeker in bed, voordat je gaat slapen. Maar geen nieuws is goed nieuws, toch?
En om de haverklap bellen wil je ook niet doen, ze belasten met jouw bezorgdheid. Dat hadden wij vroeger omgekeerd toch ook overdreven gevonden?

Langzamerhand wen je eraan.. je vind je eigen draai weer en met de kinderen gaat het goed.
Dubbel genieten als ze thuis zijn, en zien hoe zij ervan genieten om een weekendje thuis te zijn, het liefst als broer/zus er ook is.

Weer een fase.. ze gaan samenwonen. Hoe fijn is dat, te weten dat ze altijd iemand hebben om lief en leed te delen.
Totdat zo'n relatie uitgaat, en dochterlief ontroostbaar is. Tranen met tuiten meehuilen.. oei wat doet dat pijn.
Kleine kinderen, kleine zorgen.
Grote kinderen, grote zorgen.

Alles gaat nu goed, ze hebben hun leventje lekker op de rit, en zijn gelukkig met hun relatie.
Maar ik ben wel bezorgd. Ben zeg maar zelfs extra alert.
Maar dat zijn ze ook naar mij toe.
Grote kinderen, gedeelde zorgen.

@ MemyselfandI.... loslaten gaat in deeltjes... zoals Roxan al aangeeft, het begint bij:

Je hoeft nu niet meer overal mee te helpen
ze kunnen wel een paar uurtjes alleen zijn als je eens een keertje wat anders moet doen

Die momenten worden meer, op een bepaalde leeftijd gaan ze ook hun eigen dingetjes, probleempjes zelf oplossen en laten het jou niet altijd meer weten....
Ze gaan meer hun eigen gang en hoe graag jij ook wil weten waar ze zijn, of met wie..... je zal geleidelijk aan minder horen en weten...en/of er om moeten vragen...

Citaat:  hoe het was toen je kinderen het ouderlijk huis verlieten? Werden de zorgen minder naarmate je kinderen ouder werden?

Kleine kinderen, Kleine zorgen....
Grote kinderen, Grote zorgen...

Heb je vast wel eens gehoord, ik heb er vroeger vaak om moeten lachen, maarrrrr.....

Het is echt waar..... Zijn niet altijd echte zorgen , maar meer bezorgheid....

Denk dat de liefde voor je kind(eren) sterker is dan welke andere liefde die je voor een persoon kan voelen. Dat is superspeciaal.

Mooi zeg, hoe jij over je kinderen spreekt, Willemijn.

Ik vroeg me af hoe het is om je kind los te laten als ze een bepaalde leeftijd bereiken en zelfstandig willen zijn? Of, hoe het was toen je kinderen het ouderlijk huis verlieten? Werden de zorgen minder naarmate je kinderen ouder werden? Of, ben je nog even bezorgd en betrokken in hun leven?

Ik denk dat een moeder op haar blijst is als haar kind slaagt in het leven en gelukkig is. En wat het meest pijn doet is wanneer er iets ernstigs met je kind aan de hand is.

Ik was zelf nog maar een kind toen ik al gek was op baby's.
De buurvrouw kreeg een nakomertje.. bijna elke dag na school ging ik met haar wandelen met de mooie kinderwagen.
Toen ik 14 jaar was, werd ik tante, peettante zelfs! Al snel kwamen er nog meer neefjes en nichtjes bij, ik was stapelgek op ze.
Dus voor mij was er geen sprake van een keuze, want ik wilde zelf natuurlijk ook graag kinderen!

Ik had het geluk dat ik niet meer hoefde te werken, en heb de mooiste jaren van mijn leven beleefd met de kindjes thuis.
Heb ze alles gegeven, al mijn liefde, zorg en tijd. Ik was er altijd voor ze, en ik heb er zo van genoten!
En nog hoor, al zijn ze allang het huis uit. Zij zijn het belangrijkste in m'n leven.

Als ik m'n leven over zou kunnen doen, dan zou ik het weer precies zo doen, dat weet ik zeker.

Ik ben het er ook helemaal mee eens..
valt eigenlijk verder niets meer aan toe te voegen

Zes dingen die je kind niet nodig heeft

ROTTERDAM - Een kind heeft heel wat nodig, al zitten daar ook aardig wat spullen tussen die echt niet hoeven. Deze zes dingen zijn vanuit opvoedkundig oogpunt overbodig. Verwennen doe je nog altijd met liefde en aandacht, niet met materiële zaken.

1. Merkkleding
Kleine kinderen hebben geen idee van de merken die ze dragen. Hen prachtige designerkleding laten dragen, is iets wat ouders vooral voor zichzelf doen. Tot hun tienerjaren vragen kinderen zich heus niet af of hun jeans nu van Wrangler of Levi's is. Alleen al door hun groeiproces is dit zonde van het geld.

2. Een mobiele telefoon voor hun tiende jaar
Een klein kind gaat vooral met jou om, waarom heeft die dan een mobiele telefoon nodig? Een zesjarige gaat naar school, heeft ongetwijfeld enkele hobby's, maar wordt meestal toch gebracht door ouders of grootouders. Een gsm is dan enkel een luxe-item waar kinderen graag mee pochen. Pas als ze alleen erop uitgaan, is het het overwegen waard.

3. Een auto
Kreeg jij een auto toen je 18 werd? Waarom voelen we de drang om onze kinderen er wel één te geven? Geef je kinderen de kans om zelf te sparen en te werken voor hun eerste grote aankoop.

4. Een nieuwe iPod
Weet dat de oude iPod die je in 2006 kocht, nog altijd werkt. Waarom zou je een nieuwe kopen, enkel omdat hij mooier, compacter of meer geheugen heeft? Sluit compromissen met je kind, laat hem of haar zeker de helft bijbetalen. Nieuwe modellen komen immers constant uit.

5. Een Xbox, Nintendo, Wii, en PS3
Oké, elk kind heeft tegenwoordig een videospel, maar waarom koop je ze allemaal? Overweeg de voordelen van elk systeem en kies er samen één die het beste bij hem of haar past.

6. Een tv op de kamer
Kinderen hoeven echt geen tv op de slaapkamer te hebben. Want anders spenderen ze nog meer tijd achter het beeldscherm. Hierdoor moet ook hun nachtrust eraan geloven.

Bron:AD


Wie is het er mee eens of juist niet?     Ik ben reuzebenieuwd naar de reakties....

dit verhaal heb ik gisteren in de krant gelezen. Van de week stond ook in de krant dat wij hier in Nederland oververzekerd zijn. Ik zou niet zo'n verzekering afsluiten, als moeder ken je je eigen kind het beste. Als je kind al erg gevoelig is voor heimwee kan je het uitproberen met kleine logeerpartijtjes lijkt mij. 

nog een ideetje/tip voor Petra,

over dat sinterklaas verhaal...

zou het wat zijn als je jou dochtertje verteld dat het een sprookje is...en dat het vroeger wel echt bestaan heeft, maar dat mensen het leuk vinden om het na te spelen.
dat er eigenlijk alleen maar hulp sinterklazen en hulp pietjes in Nederland zijn en dat je daar nooit bang voor hoeft te wezen.

je zou dan ook een pietenmuts en/of een mijter kunnen maken van papier (samen met haar) zodat ze zelf ook sint of piet kan worden... en zei is toch ook geen meisje om bang voor te hoeven zijn, als ze zón muts op zet... zoiets.

ik zou het verhaal/probleem ook voorleggen op school aan de juf/leraar en vrienden/familie van je, dan kan iedereen er op die manier rekening mee houden.

p.s: dat idee van pymetje over dat voorleesboek... vind ik ook een goed idee.

wie weet waar de gebruiksaanwijzing van de kinderen zit  ik vind het best wel moeilijk om de kinderen op te voeden wie heeft dat nog meer

Dat is moeilijk Petra S qua werkelijke leeftijd zou je het kunnen vertellen , maar in dit geval pffff
Is ze ook angstig ? in dat geval zou ik het toch maar vertellen .
een pasklare oplossing is er denk ik niet , jij kent je kind het best en weet wat ze wel en niet aan kan.
Ik wens jullie er sterkte mee !

p.s. ik heb het mijn zoon verteld toen ie 6 was ,want hij was erg bang(vond ie wel spannend want het was een geheim)

Kinderen wurgen gezinsbudget
 
Een kind kost geld. Veel geld, alleen weten de huidige ouders vaak niet hoeveel het effectief kost om een kind te onderhouden. 7 op de 10 ouders ondervinden geen geldproblemen voor de komst van kleintjes, nadien komt slechts 43 procent goed rond. Eén en ander blijkt uit een Nederlands onderzoek onder 500 ouders met kinderen tot vijf jaar.

Minder sparen
De kosten van een kind zijn hoger dan voordien verwacht was. Voor de komst van een baby diende 70  procent nooit in het rood te staan, na de baby bleek dat anders. Ook sparen kersverse ouders meteen een pak minder. Uit cijfers van het Nationaal Instituut voor budgetvoorlichting blijkt dat het besteedbare inkomen met honderden euro's per maand daalt als er aan gezinsuitbreiding wordt gedaan. En dit terwijl de uitgaven blijven stijgen. Daardoor vindt een kwart van de ondervraagde personen de kosten hoger dan verwacht.

Volgens onderzoekster Annemarie Koop zouden aanstaande ouders zich beter moeten voorbereiden op de kosten. 60 procent doet dat helemaal niet, slechts 3 procent maakt vooraf een nauwkeurige kostenbalans.

Minder werken
Ouders gaan minder werken na de geboorte van een kind, zo blijkt eveneens uit het onderzoek. Na het eerste kind werkt 40 procent van de ouders minder, waardoor de inkomsten ook dalen. Ouders geven ook meer uit, vooral aan kinderopvang, energie en kleding.

Verwend
"Jonge ouders zijn dan weer minder met geld bezig", stelt pedagoge Kuijsters. "Ze zijn de financiële voorspoed van de afgelopen jaren gewend. De huidige consumptiemaatschappij is voor hen nog moeilijk te weerstaan".

Bron:HLN

onze jimmy heeft ook een nieuw woordje geleerd...
whalla.... dat is turks voor echt waar.... ( heb ik me laten vertellen )
ik iriteer me er mateloos aan en heb hem dan ook vriendelijk verzocht daar mee op te houden.
wij zijn nederlands en spreken dan ook nederlands.
maar nu gaat hij het expres erger doen en probeer ik het te negeren want verkeerde aandacht is ook aandacht pfff
mijn vriendin zgt dan vaak zeg jij daar niks van en denkt dus dat ik me alles maar laat zeggen...
ik zeg tegen haar zo lang hij het thuis doet en ik merk dat hij het expres doet negeer ik hem das vaak niet makkelijkste weg maar wel beste.

Opvoeden, wil je altijd anders doen dan je ouders.
Ons motto, spontaniteit, eerlijkheid en veel mogelijkheden geven cq ervaren op het gebied van het aanboren van creatieve talenten.
Mooie woorden toch?
Zoon en dochter vershillen ruim een jaar.
We waren naar opa en oma in de Achterhoek geweest. Op de terugweg , waren wij gaar en de kinderen vervelend.
En dan krijg je ineens vragen. Zoals waar komen de kinderen vandaan.
Verkeerd moment, te jong, te ingewikkeld zo op het einde van de rit, mijn man en ik werden er een beetje lacherig van......ach je bent jong en een weekend weggeweest.
Maar wel eerlijk zijn was ons motto.
Ik geef het toe, kan behoorlijk bot en rechtstreeks uit de hoek komen.
Ik zei tegen ze, jullie komen uit de zak van pappa.
Er werd niet verder gevraagd.
Later, toen ze al die vragen al wisten, vertelden ze ons, dat het een vuilniszak was, want pappa bracht die maandagmorgen altijd naar de weg.
Ik was het vergeten, dacht eerlijk geweest te zijn, niet beseffent, dat er eigenlijk een trauma was ontstaan op dat enen moment. Wat hebben ze gedacht, toen pappa weer, die zak vuilnis naar de weg bracht?
M.a.w. Je doet het nooit zo goed als je zou willen.