Mirna, even met je mee denkend,
er is toch tegenwoordig dag opvang.
in een verzorging tehuis.

ik heb een tante, 81 jaar en ze ging 1 keer per week naar de dag opvang van het verzorging tehuis.
vorig jaar is ze er samen met haar man naar toe verhuist en ze hebben het zo naar hun zin.
nu zeggen ze "dat hadden we veel eerder moeten doen"

mijn buurman 85 jaar gaat 3 dagen per week.
ook hij heeft het zo naar zijn zin, is dus maar een kwestie
van ruimte en hij woont er ook met zijn vrouw.

nu heb ik het wel over een verzorging tehuis,
geen verpleeg tehuis!

sterkte.

sofie herkenbaar mijn moeder had ook altsheimer vader zorgede ook voor haar maar mijn vader lag opeens dood in de keuken moeder opgenomen in verpleegtehuis en 10 maanden later is zij ook overleden 

Heel moeilijk Mirna. Toch zou ik het verzorgingshuis warm houden hoe moeilijk het ook is. Tenminste als ze daar samen naar toe kunnen gaan.
Oudere mensen zeggen vlug nee omdat ze zich niet kunnen voorstellen hoe het dan is. Ook zien ze op tegen zo'n verhuizing en al het werk erom heen.
Het kan wel eens helpen als je zegt dat ze zich daar geen zorgen over hoeven te maken, dat het allemaal geregeld wordt.
Mijn ouders zijn overleden maar ik ben ook vaak ongerust geweest. Mijn moeder had Alzheimer en woonde thuis bij mijn vader. Hij wilde geen hulp van buitenaf. We zijn daar heel vaak bijgesprongen en als ik dan wegging had ik een goed gevoel maar eenmaal thuis begon de onrust weer.
Toen mijn moeder eenmaal in een verpleeghuis was opgenomen kwamen bij mijn vader alle kwalen die hij had aan de oppervlakte. Hij had het allemaal verdrongen om maar zo goed mogelijk voor mijn moeder te zorgen.
Ze zijn 9 maanden na elkaar overleden.
Probeer om ze te overtuigen samen naar een verzorgingshuis te gaan zodat ze nog een lange tijd van elkaar kunnen genieten zonder al die bijkomende werkzaamheden.
Heel veel sterkte ermee

Je hebt zorgen en je hebt zorgen

je hebt ze op korte termijn en die van lange termijn
in de vorm van ongerustheid, je echt zorgen maken, piekeren en vast nog een aantal

Ik vind zelf Echt piekeren toch wel de meest vervelende variant om eerlijk te zijn
heb daar zelf zo op z'n tijd behoorlijk last van en inderdaad vooral 's nachts
dan lijken de hersenen soms wel overuren te maken...en dan schieten de gedachtes alle kanten op

@mirna...kan me goed voorstellen dat je daar zorgen over maakt
dit zou voor mij ook zoiets zijn wat me 's nachts wakker zou houden
het lijkt me dat je daar toch veel mee bezig bent
hoe gaat het met ze..zou het goed gaan..hoe kunnen we dit anders doen..en hoe overtuig je ze daarvan
heel veel sterkte ermee!!

Maak me de laaste tijd erg veel zorgen om mijn ouders,
moeder onlangs een hersenbloeding,daarna voor een korte revalidatie in het verpeeghuis ,waar ze al snel weer naar huis mocht

In mijn ogen onverantwoordeijk daar mijn vader nu alle zorg heeft voor haar koken ,wassen ect,
ze krijgen dan wel een aantal keren in de week verpleeghulp en huishoudelijk hulp,maar toch ,mijn vader is niet meer zo mobiel als hij was,lopen gaat erg moeiijk enzv,

Nu hebben ze afgelopen  week een kijkje genomen in het verzorgingstehuis,maar mijn moeder ziet dat totaal niet zitten
om daar heen te gaan!


comuniceren gaat best moeilijk  met elkaar want haar spraak is behoorlijk aangetast,

het liefst had ikgezien dat ze samen een kamer hadden gekregen in het verpleeghuis waar mijn moeder revalideerde ,en toch de nodige aandacht en zorg kregen,en zo ook af en toe de afleiding ,liedjes met elkaar zingen optredens ,samen eten ,
Ze vonden het allebei geweldig!
Zie mijn moeder steeds verder achteruit gaan en ga er ook vaker heen,en onderneem nog wel eens een uitje,maar het is intriest om te zien dat je ouders op deze manier aan hun lot worden overgelaten,
Dit baart me echt zorgen!

Och Valek toch ,wat een schrik zeg .....ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je toch van je vakantie kan genieten ...

daar gaan we weer pas alerbei de moeders weg gebracht die overleden zijn wat ik heb vertelt  krijg nu te horen dat ze bij mijn schoonzus borstkanker hebben gevonden en ze as maandag geopereert moet worden en waarschijnlijk  gemokuur en bestraalt om dat de  cellen niet goed zijn van het borst weefsel wat ze hebben op gestuurt en onderzocht  ik wordt er zo onder hand niet goed van  van al die elende en dat allemaal net voor de vakantie ik ga  volgendeweek  donderdag al weg ik hoop echt dat het goed gaat met haar

nou connie dat kan ik mij goed voorstellen hoor  je zou er inderdaad overspannen van worden  om mijn kinderen maak ik mij dan ook het meeste  zorgen zoals nu ook weer  mijn dochter gaat as dinsdag voor 8 dagen naar turkije met 5 vrouwen dat is een erfenisje  van de oma van mijn schoonzoon die vorig jaar is overleden ze wilde altijd dat de vrouwen onder elkaar op vakantie moesten gaan en dat is dan ook gebeurt  ze gaan er dinsdag heen maar als ze aan komen in turkije moeten ze eerst  nog zo 250 km  met een bus in het donker door de bergen heen voordat ze bij het hotel zijn  dus denken dat ze rondt midernacht aankomen daar ik wordt al naar bij de gedachte dat ze langs diepe afgronden rijden met die bus  en wil  er liever niet aan denken anders wordt ik gek  maar dat is makelijk gezegt als gedaan het blijft toch je kind he ? ik hoop ook dat  het met die vukaan nu rustig blijft anders zitten we weer met de elende dat ze niet terug kunnen  ik gun mijn kind alle geluk van de wereld maar ben ik heel egoistich als ze weer  veilig terug is  en het allemaal achter  de rug is pfffffffff kinderen je blijft  bezorg om ze al zijn ze 50 jaar  nog even ter aanvuling ik hoop natuurlijk dat ze het enorm naar hun zin hebben

indd heel herkenbaar ,probeer dan ook zo te denken maar lukt niet altijd vooral met kleine dingetjes niet 

Ik maak me zorgen over die vulkaan , het einde is nog lang niet in zicht

Onderstaand een stukje dat ik tegen kwam van Patrick Schriel.
Hij is live choach en geeft vaak tips en schrijft hier colums en artikelen over.
Bron dus Patrick Schriel.

 Zo schrijft hij:

Ik maakte mij vroeger erg veel zorgen over van alles. Vooral toen ik begin twintig was had ik perioden waarin ik mij extreem zorgen maakte, de meeste gerelateerd aan werk. Wanneer ik nu terugkijk op alle zorgen die ik had lijken ze allemaal erg onbelangrijk, nauwelijks de moeite om over na te denken. Toch hielden ze mij nachten lang wakker.

Je maakt je altijd zorgen over dingen die kunnen gebeuren, in de toekomst, nooit iets wat nu plaats vindt in het huidige moment.

Één zorgmakende gedachte was niet genoeg. Om de één of andere reden trekken zorgen elkaar aan en voordat ik het wist was ik mij zorgen aan het maken over een heleboel verschillende dingen. Een gedachte zoals “ik ben vergeten die ene persoon te bellen” kon leiden tot “ik verlies misschien wel mijn baan” en alle andere bijkomende zorgen.

Een ander symptoom van het aantal zaken waar ik mij zorgen over maakte was dat het gerelateerd was aan hoe fit ik was. Als ik fit was, maakte ik mij weinig tot geen zorgen; maar was ik moe dan maakte ik mij des te meer zorgen. Aan het eind van de dag, of ’s nachts, was het vaak “prime time” om mij zorgen te maken. ’s Ochtends leken de zorgen die mij de avond daarvoor wakker hadden gehouden ineens veel minder belangrijk.

Het gaat nu veel beter en als er één les is die ik geleerd heb is dat problemen die heel groot leken op het moment dat ik mij er zorgen maakte niets meer voorstelden na 1, 5 of 10 jaar. Wat mij ook opviel was dat ik mij altijd zorgen maakte over dingen die ik niet kon controleren. Ik maakte mogelijke problemen groter dan ze waren en was altijd bezig met het ergst mogelijke scenario. Ik kan je vertellen dat dit in verreweg de meeste gevallen nooit gebeurde. Wanneer mijn zorgen wel uitkwamen nam ik het als feit aan en kwam er een soort opluchting en rust over mij heen.

Hieronder kun je een aantal tips vinden om te stoppen met zorgen maken over de toekomst en dingen die je niet kunt controleren:

Realiseer je dat zorgen maken meestal betekent dat je uitgaat van het slechts mogelijke scenario. Het is niet erg waarschijnlijk dat dit ook uitkomt. Wat is de kans dat dit slechts mogelijke scenario ook daadwerkelijk uitkomt? Doe een simpele kansberekening en zie zelf dat dit erg onwaarschijnlijk is.
Bekijk de dingen vanuit een ander perspectief. Stel jezelf voor dat je vanuit de toekomst terugkijkt op jezelf (die zich nu zorgen maakt). Hoe belangrijk zijn je zorgen dan?
Zorgen maken betekent dat er onzekerheid is in je leven, iets wat je niet kunt controleren. Laat de controle los, niets is zeker in het leven, de enige zekerheid is onzekerheid.
De gedachte over iets is vaak erger dan wanneer het echt zou gebeuren. In de meeste gevallen, wanneer iets waarover jij je zorgen maakt daadwerkelijk uitkomt, zul je stoppen met je zorgen maken en het aannemen als een feit.
Zorg voor voldoende rust en beweging. Ben je moe dan verhoog je de kans om je zorgen maken.
Maak jij je zorgen en ben je moe; realiseer dat de mate waarin jij je zorgen maakt gerelateerd is aan hoe moe je bent. Je hiervan bewust zijn kan het zorgen maken verminderen.
Wanneer jij je zorgen maakt, stop met denken en ga voelen. Haal je aandacht weg van je gedachten en focus op je lichaam. Is er een plek in je lichaam waar datgene waar jij je zorgen over maakt een plaats heeft? Kun je het voelen en wat voel je dan precies?
Beweeg en doe iets met je lichaam. Ga wandelen of pak de fiets; je zult zien dat dit verlichting geeft.
Schrijf al je zorgen op voordat je naar bed gaat. Dit is vooral nuttig wanneer je vaak wakker ligt van dingen die je misschien gaat vergeten. Wanneer jij je gedachten opschrijft; schrijf je ze uit je hoofd. ’s Ochtends pak je het lijstje weer op en kun je ermee aan de slag gaan.
Heb je gemerkt dat als jij je zorgen maakt dit altijd gaat over iets dat nog moet gebeuren, maar nooit over het huidige moment? Vraag jezelf af: Heb ik nu, op dit moment, een probleem?
Veel succes en maak je niet te veel zorgen.

 


Boeiend stukje waar je misschien iets mee kunt!