dag 3-4-5...
de internet verbinding is hier zo ontzettend slecht dat ik me maar voor heb genomen het niet tot een erger punt te laten komen.
het doet me erg denken aan de keren dat ik in diep en ver Afrika zat, daar kon je ook gerust een afwasje gaan doen en dan was die leptop nog op de helft van opstarten...
nu was het weer in ver Afrika een paradijs ten opzichte van hier, dus internet was zón beetje het minst belangrijke, alhoewel ik het lijntje met thuis toch ook wel als een navelstreng zag... en dan altijd reuze blij was als ik weer wat letters door de lucht had kunnen sturen.
pen en papier gaven dan ook altijd uitkomst en zo heb ik heel wat boekjes destijds vol weten te schrijven.
hoe ik ooit de verre reizen overleeft heb, vraag ik me deze dagen nogal eens af...
ik schrik van menig
wat nieuwsgierig bij ons komt kijken, moord heel de dag door vliegen naar de 7ende hemel en gister een heus huismusje wat ons hutje ingevlogen was.
nu zit er voor ieder raampje een vliegen hor (waar de vliegen overigens niet warm, beter gezegd koud van worden) want via de deur vliegen, de vliegen... constant naar binnen.
zo ook dat musje.
het arme beestje raakte in paniek en ik vond het ook wel een beetje spannend...wat te doen... steeds als ik hem of haar wilde pakken schrok het zo dat het met 3 vleugel slagen tegen de muur aan vloog.
overal poepjes achter latend, omdat het bang was...
ik de buurman halen, (mijn manlief zit op zijn werk) kijken of we samen de held uit kunnen hangen.
haha... buurman... dacht vast... "ziet die buurvrouw er niet alleen een beetje mal uit"... nu komt ze ook al met malle vragen, met een lichte aarzeling schoot die me toch gelijk te hulp.
ik hield het vliegen hor omhoog, zodat er een gat van "vrijheid" ontstond en hij probeerde het musje mijn kant op te jagen.
missie gelukt...pfff.
alles ruim optijd voor elkaar gekregen om klaar te staan bij de receptie, waar 1 van de lieve dochters van connie mij op kwam halen.
door het slechte weer (dreigingen van regen, regen, regen) had manlief toch maar besloten ons autootje mee naar het werk te nemen en ik fietsen op een heren fiets, dat vond ik geen opzie.
voor mij is ballet les te lang geleden, (een dikke 38 jaar) om met me been een zwieper over de stang te maken...
het was weer heel erg gezellig in huize con.
ik heb nou iedereen leren kennen en het zijn stuk voor stuk schatten.
de middelste dochter (die mij ook opgehaald had) die had "heerlijke cakejes gebakken" en we kregen ook nog een doosje mee voor in de sleurhut.
zo had con ook nog een radiootje te leen voor me, (die was ik zelf stom, stom, stom vergeten van thuis mee te nemen)zodat we nu ongeveer met de halve inboedel van con hier zitten...haha
die radio is echt een zege...halleloeiaaa.
t.v kijken doe ik eigenlijk nooit, weet ook gelijk weer waarom... na een uur word alles herhaald en ondanks dat ik ook langzaam vergeetachtig begin te worden, haal ik hier vooralsnog geen lol uit.
de internet verbinding is zo vreselijk slecht dat, dat ook geen opzie (meer) is.
de radio bied dus op alle fronten uitkomst, als draadje naar de buitenwereld.
deze dagen in Nederland..."zucht"...het weer is pet (met dt, zoals we dan zeggen) ... of mag dat de p(r)et toch niet drukken.??.
ik vind die zon die het af laat weten natuurlijk een groot gemis, want niet alleen ik raak zón beetje onderkoeld, ook de handwasjes drogen voor geen meter.
vandaag het kacheltje aan gezet, is het niet om mijn hart te verwarmen, dan wel om het wasje met een moderne zwaai droog te krijgen.
ik ben vandaag bezig pannenlappen te haken...
die hebben ze ook niet in dit hutje en steeds klungelen met een handdoek/theedoek vind ik niet fris, maar vooral niet handig.
kijk... voor dit soort vergeten handige hulpmiddelen... heb ik dan wel zooi genoeg van thuis meegenomen, met een haaknaald en een knotje katoen kom je al een heel eind.
ben benieuwd of ze optijd af zijn, om straks al te gebruiken.
morgen ga ik lekker weer naar connie...
nog even afwachten wat het weer, weer doet... bij regen moet ik 1 van connie's dochters maar weer heel lief aankijken.
bij droog weer gaat manlief op de fiets en brengt "bessie" (ons autootje) me naar de huiselijke gezelligheid.
zolang we hier zitten word internet vakantie dagboekje bijhouden helaas een crime, ik had me dit anders voorgesteld, maar misschien moet ik maar gewoon toegeven aan de overmacht.
soms lukt het me wel om op nowlive in te loggen, als ik een half uurtje geduld heb ...
ik ga dat geduld nu nogmaals op de proef stellen, maar lezen jullie weinig tot niks meer van me...
dan weten jullie dat het helaas niet anders is... als fantaseren hoe ik me dagen hier beleef.
